Wypracowania by Uczeń

            Jim był synem pastora i miał dwadzieścia cztery lata. W porcie znany i lubiany był przez wszystkich. Również w pracy akwizytora portowego był najlepszym pracownikiem, gdyż najszybciej docierał do statków. Na statku „Patua” dowodzonego przez otyłego Niemca był pierwszym oficerem. Pewnej nocy doszło na morzu do wypadku. Zderzył się statek z jakimś wrakiem i „Patua” w każdej chwili mogła utonąć. Kodeks morski wyraźnie mówi, że w nagłym wypadku ze statku schodzi kapitan i jego podwładni gdy to się stało kapitan i mechanicy szybko uciekli ze statku do łodzi ratunkowej. Jim nie mógł wydobyć z siebie głosu aby ostrzec pielgrzymów przed grożącym niebezpieczeństwem. Łodzi ratunkowych mogło starczyć jedynie dla połowy pasażerów chciał obudzić najbliżej śpiącego, ale coś odebrało mu władzę w członkach. W pewnym momencie Jim wskakuje na łódź ratunkową do uciekających, którzy biorą go za mechanika pokładowego. Przed sądem Jim mówi prawdę. Bierze na siebie odpowiedzialność za popełniony czyn zostaje skazany na wygnanie. Odebrano mu dyplom oficerski. Po rozprawie sądowej Marlaw postanawia zająć się młodzieńcem. Znajduje Jimowi pracę. Gdy tylko usłyszy jakieś plotki o „Patuce” natychmiast rezygnuje z pracy Marlaw ze Steinem wywożą Jima na obszar  Patisanu,  gdzie ma zostać agentem w Patusanie zawiera głęboką przyjaźń z synem wodza Buginsów. Zakochuje się z wzajemnością w pasierbicy Corneliusa. Na jego Zycie następuję rabuś Szafir, z którym Jim prowadzi wojnę. Jednak każdej nocy dziewczyna czuwa nad Jimem. Jim mimo przysięgi opuszcza ukochaną Kobietę twierdzi ona, że uciekł przed dręcząca go warą.  Jim będąc jeszcze na Patusanie prowadzi bitwę z korsarzem Browanem. Jim postanawia porozmawiać z piratem. Brown mówił, że przygnał go na patusan głód i zaczął mówić o ratowaniu życia ludzkiego. Ten ostatni cios był celny, gdyż przez bolesne skojarzenia- pozbawił Jima jego psychicznej osłony. Pirat dostrzegł to i korzystał z  okazji idąc za ciosem. Jim pozwala piratowi odpłynąć w spokoju. Podczas potyczki Daiu zostaje zabity przez ludzi Browna Jim zrozumiał co się stało. Na początku chciał poprowadzić pościg, jednak szybko z tego zrezygnował, mając świadomość, ze w tym momencie on sam stał się wrogiem tego ludu. Zrozumiał tez iż po raz drugi i ostatni zawiódł pokładane w nim zaufanie. Przed wieczorem przywieziono Doraminowi ciało jego jedynego syna. Jim nie chciał już walczyć o życie. Przepłynął rzekę i udał się do siedziby Doramina. Kiedy stanął przed nim śmiało wszyscy zrozumieli, że bierze na siebie cała odpowiedzialność za to nieszczęście. Obłąkany z bólu Doramin zabija Jima.

            Jim po ucieczce ze statku nigdy nie może zapomnieć o tym wypadku ciągle dręczą go wyrzuty sumienia, że powinien postąpić inaczej. Chwilowe zapomnienie znajduje w wykonywanych pracach i na Potusanie. Jednak to nie może trwać długo, gdyż wkrótce odezwie się sumienie. Człowiek wiedząc, że postąpił niezgodnie z obowiązującymi zasadami zawsze będzie dręczony wyrzutami sumienia. Nigdy nie zazna spokoju. Dopiero gdy umrze jego cierpieniu będzie kres.

            Epopeja według definicji to utwór charakteryzujący się dużymi rozmiarami, ukazujący losy wybranej grupy bohaterów na tle przełomowych wydarzeń dla jakiegoś narodu. W eposie dominuje opowiadanie i opis. Opisy są bardzo realistyczne i dokładne, statystyczne i dynamiczne. Wszystkie te cechy gatunki możemy odnaleźć w „Chłopach” Władysława Reymonta. Bohaterami epopei są mieszkańcy wsi Lipce położonej na skraju Księstwa Łowieckiego. Utwór ukazuje rozległy obraz życia wsi polskiej na przełomie XIX i XX wieku. Przedstawia nam obyczaje chłopów, wielkie bogactwo szczegółów życia wsi , Władysław Reymont interesuje się wszystkim co dotyczy życia tej społeczności: pracą, dniem powszednim, świętami, rozrywkami i zabawami. Reymont ukazuje trud chłopskiej pracy ( schylone sylwetki kobiet na kartofliskach ), jej piękno dostojność, podkreśla, że stanowi ona istotny sens chłopskiego życia i nabiera cech obrzędowych niemal magicznych. Chłopi są uzależnienie od przyrody. Ich rytm jest wyznaczony przez pory roku. Obrzędowy rok kościelny tworzy również ramy podporządkowujące chłopską egzystencję i te dwa porządki świecki i religijny przenikają się wzajemnie. „Chłopi” ukazują gromadę wiejską jako społeczność silnie zhierarchizowaną, zbudowaną na kształt piramidy. Na jej wierzchołku znajdują się najbogatsi członkowie gromady, trochę później bogaci gospodarze, jeszcze niżej średnio zamożni chłopi, wreszcie na samym dole pozbawieni wpływu na los społeczności biedacy, parobkowie, żebracy. Autor prezentuje wiec wszystkich, którzy w jakiś sposób związani są z Lipcami. Powieść ta jest wprost niezgłębioną skarbnicą wiedzy dotyczącej ludowych obyczajów, tradycji i zwyczajów rozpowszechnianych na polskiej ziemi z końca XIX w. W „Chłopach” zostały opisane przede wszystkim stosunki oraz nastroje panujące we wsi polskiej. Znajduje się tu wiele ciekawych i rozbudowanych przykładów psychiki ludzkiej ( Jagna i Antek) i stanów psychicznych związanych z najróżniejszymi uczuciami. Formalne cechy epopei w powieści to na przykład obszerne opisy przyrody z personifikacja, animizacjami i porównaniami.  „trzepotliwe wiatry” ; obleciały ziemię ze skowytem jako te psy węszące tropu, gryzły zagony warczały w krzakach, poszarpały śniegi, potarmosiły sady”

Maciej Boryna był piedzięsięcioośmioletnim  mężczyzną. Dwukrotnie owdowiały miał dwie córki i dwóch synów. Magda wyszła za mąż za Michała, kowala we wsi. Józka była dwunastoletnią  dziewczyna, która po śmierci matki przejęła obowiązki gospodyni domu. Autek ożenił się z Hanką córką ubogiego gospodarza Bylicy. Natomiast  Grzela wykonał służbę wojskową.  Boryna to „ pierwszy we wsi gospodarz”. Ziemi dzieciom nie przypisywał. Gdyż bał się tego, aby nie zastać wypędzonym wierzy on w przesądy. Świadczy o tym, ze krowa musiała zdechnąć, gdyż  w domu nie ma gospodyni. Jest zawzięty na  borowego z dziedzicowego lasu dlatego, że postrzelił mu krowę. Postanawia się w jakiś  sposób zemścić za wyrządzoną mu szkodę. Jako najbogatszy człowiek we wsi miał prawo do ożenku z najpiękniejszą dziewczyną – Jagną Paczesiową. Na początku wysyła dziewosłębów do Dominiakowej. Matka decyduje się wydać córkę za mąż, gdyż to powiększony majątek i Jagna będzie miała dobra pozycję we wsi. Również Boryna w myślach powraca do tego, że Jagna wniesie do małżeństwa kawałek dobrej ziemi wesele odbywa się późną jesienią Maciej dumny był ze swej żony: „ Ciągiem oczyma za Jagusią wodził i silnie się puszył, że to uroda taka”. Jeszcze przed weselem dochodzi do kłótni między Antkiem a ojcem z powodu ziemi. Chęć jej posiadania była dla mieszkańców ówczesnej wsi ważniejsza od więzów rodzinnych. Antek pała żądzą zemsty za wyrządzone krzywdy. Boryna kocha nieodwzajemnioną miłością Jagusię. Ponieważ ona nadal podczas małżeństwa kontynuuje romans z Antkiem.

Po pamiętnej zabawie w karczmie Boryna zapada z powodu” tajonych w sobie złości na jakąś chorobę. Przez tydzień leży w łóżku. Zmienia tez całkowicie swój stosunek do Jagny . nie odzywa się do niej ani słowem, nie reaguje na płacze i wzdychania, a po opuszczeniu łóżka ciągle przebywa w domu. Dopiero po wizycie proboszcza miedzy małżonkami wraca zgoda, ale nie jest ona tylko pozorna. Jest ona człowiekiem posiadającym dużo zawziętości i uporu, a wobec najbliższych  twardy i bezwzględny o czym świadczą przytoczone wcześniej fakty. Boryna podejrzewający swoją żonę o zdradę przyłąpuje ją na gorącym uczynku. Po tym zdarzeniu Boryna zapędzał Jagnę do pracy nie darzył zbytnim szacunkiem i nawet już jej nie pilnował. Przestał ją kochać, zaś w jego sercu pozostał wstyd i żal. Jedyną osobą, której ufał i nieraz się zwierzał była Hanka. Boryna – jako mądry i obdarzony zaufaniem mieszkańców wsi prowadzi ludzi na bójkę do lasu. Tutaj  po dłuższej szamotaninie Boryna pada z rozbitą głową. Po Tym wypadku leży przez  wiosnę nieprzytomny. W chwili przytomności resztką sił przykazuje za wszelką cenę bronić  Antka przed więzieniem. Pewnego dnia pod koniec wiosny Boryna odzyskuje częściowo świadomość. Rozpoznaje odwiedzających go ludzi, ale w wypowiadanych przez niego słowach często nie można doszukać sie sensu. Trzy dni później, nocą, Boryna wstaje z łóżka wychodzi z domu w jego umyśle kłębią się rozmaite myśli i wspomnienia, ale jedna z myśli wciąż powraca i nie traci swej wyrazistości: „pora siadać”. Obchodzi swoje gospodarstwo, a następnie wychodzi w pole, nabiera ziemi – jakby to było ziarno na koszulę i kroczy przed siebie zasiewając ową ziemie dookoła. Nad ranem pada na ziemię i oddaje duszę Bogu. Ukazany jest tutaj motyw siewcy. Przywódcą jest ściśle związany z ziemią i pracą na niej. Nigdy z tego nie rezygnuje nawet w chwili śmierci.

Temat: Moje odczucia w czasie obcowania z poezją Leśmiana.             Bolesław Leśmian był poetą należącym do drugiego pokolenia twórców okresu Młodej Polski. Jego debiutancki tomik wierszy ukazuje się w 1912 roku, czyli właściwie pod koniec epoki. Kolejne tomy „ Łąka”, „Napój cienisty” ; „Sad rozstajny”, ukazywał się w dwudziestoleciu międzywojennym. Filozoficzne podstawy dla swojej poezji znalazł Leśmian u Nitzchego, ale przede wszystkim u Bergsona. Wielką role w jego poglądach filozoficznych odgrywała przyroda i związany z nią kult natury. Przyroda jest czynnikiem organizującym świat przedstawiony w wielu wierszach Leśmiana. Poeta szuka w kontakcie z naturą  wartości, które pozwoliłyby na oderwanie się od cywilizacji zdominowanej przez zdrowy rozsądek i pogoń za korzyściami materialnymi.                       

Tematem wiersza „Dusiołek” jest senne marzenie. Bohaterem utworu jest wiejski gawędziarz Bajdała, który podczas upału zasypia w cieniu pod drzewem. We śnie ukazuje mu się zmora senna zwana Dusiołkiem. Postać zjawy została zaczerpnięta z opowiadań ludowych, baśni i wierzeń o brzydkim stworzeniu męczącym ludzi Dusiołek dręczy chłopa: „ Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie – Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie.” Po przebudzeniu za swe koszmary obwini szkapę, woła, a w końcu nawet samego Boga. Bunt przeciwko Bogu ma jednak głębsze podłoże filozoficzne. To właśnie Bóg stworzył świat i również zło, grzech i występek, czyli m.in. Dusiołka.

Do ballad ludowych nawiązuje wiersz „Dziewczyna”. Utwór ten jest symboliczny i ma wiele znaczeń. Jest on stylizowany na baśń opowiadająca historie dwunastu braci, którzy chcą rozbić mur i uwolnić uwięzioną za murem dziewczynę. Bracia giną i nie udaje im się rozbić muru. Dzieło ich podejmują  cienie, które tez nie rozbijają muru. Następnie walkę z murem podejmują , same młoty. To one rozbijają mur. Wtedy okazuje się, że nie ma za nim nic, nie ma dziewczyny, nie ma jej głosu. Bracia, cienie i młoty symbolizują dążenie do realizacji jakiś idei, działania, próbę realizacji marzeń. Dziewczyna jest celem marzeń, symbolem ostatecznego szczęścia, nieosiągalnego dla człowieka. Mur to porównanie do wszystkich przeciwności, utrudnień i przeszkód. Brak dziewczyny za murem można odczytać jako wyznaczenie sobie dążeń do kolejnych celów, marzeń i ideałów. Wiersz „Dziewczyna” jest zaprzeczeniem dekadentyzmu, brak działania, pesymizm. Wiersz jest buntem przeciw Bogu, który jest odpowiedzialny za stworzenie świata niedoskonałego, pełnego próżni: „ Nic – tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata! Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?”         

Bolesław Leśmian pisał również erotyki, a przykładem jest „ W malinowym chruśniaku”. Kochankowie o poranku zrywają maliny. Patrzą na świat zupełnie  z innej perspektywy. Dużego znaczenia nabierają najmniejsze drobiazgi i szczegóły. „ I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.” Świat przeżyć miłosnych ukazany został w sposób dyskretny i elegancki. Poezja Bolesława Leśmiana jest poezją mistrzowską, przesiąkniętą miłością do człowieka. Broni człowieka, często buntując się przeciwko Bogu, któremu zarzuca brak zrozumienia dla problemów zwykłych śmiertelników. Ogromną rolę w poezji Leśmiana odgrywa przyroda, której częścią są ludzie. Nie stroni on od neologizmów, fantastyki, ludowości, co sprawia , że są niezwykle bogate i baśniowo piękne.

Jakie postawy są dla mnie wzorem do przemyśleń i postanowienia, a czym się brzydzę i zdecydowanie odrzucam.              W polskiej literaturze jest wielu bohaterów których cenimy za to, że możemy brać z nich przykład i wiele się nauczyć. Ja na samym początku przytoczę kilka słów o Stanisławie Wokulskim bohaterze „lalki” Bolesława Prusa. Wokulski W młodości pracuje w piwiarni u Hopfera. Praca nie przeszkadza mu w przygotowaniach, aby zdać do szkoły głównej. Po dojściu do wielkiej fortuny pomógł wielu Polakom. Licznym dał miejsce pracy, na godziwych warunkach i dość dobrze opłacanej. Był filantropem. To on pomógł „magdalence” i Wysockiemu. Marzył o tym, żeby Powiśle- dzielnicą skrajnej biedy, przekształcić w miejsce zamieszkania i pracy dla robotników. W jego planach były również  były również fabryki, które dałyby pracę rzeszom bezrobotnym. Przez to chciał wyplewić nędzę.  Wokulski stworzył spółkę do handlu ze Wschodem. Miała ona dać jemu i udziałowcom zyski, a tysiącom biedaków tanie towary. Wokulski był człowiekiem, który mając pieniądze starał się pomóc biedakom. Nie był taki, jak bogata arystokracja, którą nie interesowały  losy biedaków. Żyli we własnym świecie grając i bawiąc się na przyjęciach. Przecież Stanisław przebywając w tym świecie mógłby się w takiego przeobrazić. Jednak on jako młodzieniec  żył w skrajnej nędzy. Później w dorosłym życiu umiał dzielić się z potrzebującymi. Jedynym, który umiał poświecić miłość do ukochanej kobiety dla społeczeństwa. Już na studiach w swojej pracy wyraził swój stosunek i rolę lekarzy w społeczeństwie. Mówił, że lekarz powinien udzielać pomocy wszystkim ludziom bez wyjątku. Te szczytowe plany realizował w kurorcie wypoczynkowym w  Cisach zakłada tam szpital i przyjmuje  chorych Żeromski odtwarza udrękę psychiczną młodego człowieka, który mimo przeciwności pozostaje wierny swojej idei .  Dzieje te ukazują jak wielkie trudności napotkał na swej drodze lekarz, społecznik nie odrzucił swych szczytowych ideałów i dla nich poświęcił całe życie.