Wypracowania by Uczeń

Po pamiętnej zabawie w karczmie Boryna zapada z powodu” tajonych w sobie złości na jakąś chorobę. Przez tydzień leży w łóżku. Zmienia tez całkowicie swój stosunek do Jagny . nie odzywa się do niej ani słowem, nie reaguje na płacze i wzdychania, a po opuszczeniu łóżka ciągle przebywa w domu. Dopiero po wizycie proboszcza miedzy małżonkami wraca zgoda, ale nie jest ona tylko pozorna. Jest ona człowiekiem posiadającym dużo zawziętości i uporu, a wobec najbliższych  twardy i bezwzględny o czym świadczą przytoczone wcześniej fakty. Boryna podejrzewający swoją żonę o zdradę przyłąpuje ją na gorącym uczynku. Po tym zdarzeniu Boryna zapędzał Jagnę do pracy nie darzył zbytnim szacunkiem i nawet już jej nie pilnował. Przestał ją kochać, zaś w jego sercu pozostał wstyd i żal. Jedyną osobą, której ufał i nieraz się zwierzał była Hanka. Boryna – jako mądry i obdarzony zaufaniem mieszkańców wsi prowadzi ludzi na bójkę do lasu. Tutaj  po dłuższej szamotaninie Boryna pada z rozbitą głową. Po Tym wypadku leży przez  wiosnę nieprzytomny. W chwili przytomności resztką sił przykazuje za wszelką cenę bronić  Antka przed więzieniem. Pewnego dnia pod koniec wiosny Boryna odzyskuje częściowo świadomość. Rozpoznaje odwiedzających go ludzi, ale w wypowiadanych przez niego słowach często nie można doszukać sie sensu. Trzy dni później, nocą, Boryna wstaje z łóżka wychodzi z domu w jego umyśle kłębią się rozmaite myśli i wspomnienia, ale jedna z myśli wciąż powraca i nie traci swej wyrazistości: „pora siadać”. Obchodzi swoje gospodarstwo, a następnie wychodzi w pole, nabiera ziemi – jakby to było ziarno na koszulę i kroczy przed siebie zasiewając ową ziemie dookoła. Nad ranem pada na ziemię i oddaje duszę Bogu. Ukazany jest tutaj motyw siewcy. Przywódcą jest ściśle związany z ziemią i pracą na niej. Nigdy z tego nie rezygnuje nawet w chwili śmierci.

            Jednak zawsze jak jest dobro to musi być i zło. Tak tez w naszej literaturze SA postawy, których powinniśmy się wystrzegać. Pani Dulska jest wyosobnieniem moralności mieszczańskiej. Jest to ponury babsztyl w papilotach, brudnym szlafroku i rozdeptanych pantoflach, dwulicowy i despotyczny. Wyznaje zasadę, że wszelkie brudy należy prać w czterech ścianach domu. Jest bezlitosną i nie mającą współczucia dla lokatorki, która próbowała odebrać sobie życie. Jest skąpa. Mężowi daje tylko pewną kwotę. Za zabytek uznaje kupowanie gazet, chodzenie do teatru, prowadzenie życia towarzyskiego. Nie pozwala na ślub syna Zbyszka ze służącą Hanką, gdyż byłby to wielki skandal. Również teraz we współczesnym świecie są takie „panie Dulskie”, które są dwulicowe. Na zewnątrz  robią pozory kobiet  „ świętych ”, ale w domu robią piekło najbliższym. Nigdy w przyszłym życiu nie chciał bym być taki jak Dulska. Myślę że takie cechy doprowadzają do tego, że w starości będzie się samotną i zrzędzącą kobieta. Nowela „Kameleon” Antoniego Czechowa przedstawia Oczumiełowa, który zmienia zdanie w zależności od sytuacji. Pragnie podlizać się wyższym urzędnikom, aby przez to zyskać coś dla siebie. Zdolny jest do tego, aby ominąć prawo dla generała. Jego cechy: fałsz, obłuda, zakłamanie i lizusostwo budzą wstręt. Również teraz występują takie osoby. Nie zważają na to, czy swoim zachowaniem wyrządzają komuś krzywdę. Dążą do tego, aby tylko oni mieli dobrze. Zdanie zmieniają bardzo często. Przekonani są, że to co robią czynią dobrze. Nowelka „śmierć  urzędnika” kreśli portret Czerwiakowa, który umiera z powodu samoudręczeń. Jest on człowiekiem przestraszonym i służalczym. Przez incydent w teatrze narzuca się Bryzżałowi, który ma go dosyć. Czerwiakow stara się za wszelką cenę  go przeprosić jednak wystarczyło zwykłe „przepraszam” .  Jest to portret komiczny godny politowania.            Dziś we współczesnym świecie nie ma ideałów więc  i ja chciałbym robić wszystko dobrze, ale jednak czasami wychodzi inaczej. Będę wystrzegał się dwulicowości, skąpstwa, oszczerstwa, lizusostwa. Bardzo podoba mi się poświęcenie się człowieka , jednostki dla dobra ogółu społeczeństwa.