Wypracowania by Uczeń

            Dżuma to zło tkwiące w naszym świecie i pojawiające się w nieoczekiwanym momencie.  Mi najbardziej podobał się doktor Rieux, który składał ofiarę z samego siebie i walczył z dżuma. Pokazał nam, że człowieka należy kochać bezinteresownie , należy robić wszystko by ocalić życie człowieka i nikogo nie krzywdzić. W efekcie takiego poświęcenia nie można liczyć na żadne nagrody, bo nie ma nic ponad życie. Rieux przez długie miesiące epidemii nie pokaże po sobie, że boi się o własne zdrowie i życie. Nie oczekuje żadnej nagrody przychodzącej spoza tego świata: „jeśli istnieje coś, czego można pragnąć zawsze (…) to jest to czułość ludzka.” „Dżuma” została napisana bezpośrednio pod wpływem doświadczeń drugiej wojny światowej. Również we współczesnych czasach wybuchają różnego rodzaju konflikty gdzie ginie  wiele niewinnych osób. Dużo dzieci zostaje zdanych na własne siły. Same muszą zdobywać żywność, aby móc przeżyć. Największą tragedią dla ludzkości jest więc wojna, a jej skutki w psychice ludzkiej są nieodwracalne. Ten film zmusza do tego, aby zadać sobie pytanie: jak ja bym postąpił w tak trudnej sytuacji? Czy potrafił bym pomóc ludziom w trudnej sytuacji ?

W marcu 1918 roku kontrolę nad Bakiem przejmują Ormianie i jako odwet za rzeź z 1905 roku dokonują masowych mordów ludności tatarskiej. Zmęczony życiem zaczyna szukać śmierci narażając się na niebezpieczeństwa. Po pewnym czasie zostaje wcielony do oddziałów broniących miasta i walczy aż do klęski. Cezary unika śmierci dzięki przypadkowo otrzymanej legitymacji. Zostaje przez zwycięzców zapędzony do pracy przy grzebaniu zwłok zalegających miasto. Przywykł już do widoku zmasakrowanych ciał, które przewoził na miejsce zakopania. Pewnego dnia Cezary w robotnikach znajduje swego ojca i razem postanawiają uciec. Wyruszają w swą podróż w ziemi, przebrani za radzieckich robotników powracających do rodziny. W czasie jazdy koleją dużo ze sobą rozmawiają. Seweryn opisuje synowi budowle zbudowane ze szkła. W Moskwie przebierają się za polskich inteligentów. W Charkowie muszą długo czekać na pociąg jadący do Polski. Pociąg przybywa po kliku tygodniach. Jednak przewodnik nie chce ich wziąć do pociągu. W tedy jeden z pasażerów bierze za nich odpowiedzialność. Tajemniczy nieznajomy zajmuje się nimi i ostrzega przed rewizjami. Seweryn w pociągu umiera, a Cezaremu nakazuje udać się do Szymona Gajowca. Chłopiec w rozpaczy nie wie co ma robić. Tajemniczy dobroczyńca zmusza go do dalszej drogi. W końcu pociąg dociera do granicy. Pierwsze chwile na polskiej ziemi  rozczarowują  go, gdyż nie widzi szklanych domów.